ਰਾਹੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ

ਰਾਹੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ

ਨਿੱਕਾ ਰਾਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੂਰਾ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੱਜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ।

"ਛੇਤੀ, ਛੇਤੀ," ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦਾ। "ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਏ।" ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਭੂਰਾ ਬੀਜ ਪਿਆ ਸੀ। "ਤੂੰ ਕੀ ਬਣੇਂਗਾ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਬੀਜ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨਰਮ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ। "ਉੱਗ ਜਾ, ਪਲੀਜ਼," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। "ਹੁਣੇ ਉੱਗ ਜਾਵੇਂ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।"

ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਥਪਥਪਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ। ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ।

ਕਾਈ ਲੱਗੇ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੋਂ ਇੱਕ ਘੋਗੀ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ। "ਕੀ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਤੁਰ ਸਕਦੀ?" ਰਾਹੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਘੋਗੀ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਮੈਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੀ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।"

ਰਾਹੀ ਨੇ ਉਸ ਵਾਂਗ ਤੁਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਕਦਮ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕੁਲਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇੰਜ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਬੜੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ: ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਤਰੇਲ ਦੀ ਬੂੰਦ, ਇੱਕ ਲੇਡੀਬੱਗ, ਹਰੀ-ਹਰੀ ਨਰਮ ਕਾਈ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਨ, ਸਦਾ ਤੋਂ।

ਇੱਕ ਮੱਕੜੀ ਆਪਣਾ ਜਾਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਧਾਗਾ ਕਰਕੇ ਬੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਹਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਰਾਹੀ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਕਾਹਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਘੋਗੀ ਕੋਲ ਬਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਹਿੱਲਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ।

ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ। "ਛੇਤੀ ਕਰ, ਸੂਰਜਾ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਪਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਾਹਲ ਨਾ ਕੀਤੀ।

ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਘੁਲ ਕੇ ਸੰਤਰੀ ਹੋਇਆ। ਸੰਤਰੀ ਘੁਲ ਕੇ ਸੁਨਹਿਰੀ। ਹਰ ਰੰਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।

ਚੰਨ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਕਦਮ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਦੇ ਭੱਜਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

"ਓਹ," ਰਾਹੀ ਨੇ ਸਾਹ ਭਰਿਆ। "ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਾਹਲ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ।"

ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਤਾਰੇ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਿਆ, ਤੇ ਘੋਗੀ ਪਹਿਰਾ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।

ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਆਈ, ਹਰ ਤੀਲੇ ਉੱਤੇ ਤਰੇਲ ਲੈ ਕੇ।

ਕੋਲ ਹੀ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕਲੀ ਪੱਤੀਆਂ ਘੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। “ਅਜੇ ਨਹੀਂ,” ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਹੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। “ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।”

ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਉਸ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਟੁਕੜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਤਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੇ ਠੀਕ ਉਦੋਂ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਹਰਾ ਫੁੱਟ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।

ਉਹ ਦੋ ਨਿੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੱਥ "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ" ਆਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਏਂ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ।

ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਤੇ ਨਿੱਕਾ ਰਾਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ। ਸਮਾਪਤ।