ਰਾਹੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਡਿਆ

ਰਾਹੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਡਿਆ

ਨਿੱਕਾ ਰਾਹੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲਈ ਤੁਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਗੁਆ ਬੈਠਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰੱਖੀ।

ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਫ਼ਲਰ ਹੇਠ ਲੁਕੋ ਲਈ। ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਤਿਤਲੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ।

ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਪੰਛੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਹੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਈ।

ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੱਘ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਨਾਲ।

ਸ਼ਾਮ ਪੈ ਗਈ। ਰਾਹ ਧੁੰਦਲਾ ਪੈਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਰਾਹ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਕੋਈ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ।

"ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ," ਰਾਹੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ," ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲੀ। "ਮੇਰੀ ਲਾਲਟੈਨ ਬੁਝ ਗਈ।"

ਰਾਹੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਠਰਦੀ ਹੋਈ ਨਿੱਕੀ ਲੂੰਬੜੀ ਵੱਲ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਨਿੱਕੀ ਲੂੰਬੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਲਟੈਣ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਠੰਢੀ ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਿਹਾ। ਬੱਸ ਆਸ ਰੱਖੀ।

"ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਘਟ ਸਕਦੀ ਏ," ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਭਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਲੂੰਬੜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਬੱਸ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਉਮੀਦ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ।

ਸੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਛੋਹ। ਨਿੱਕੀ ਲਾਲਟੈਨ ਜਾਗ ਪਈ। ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਉਹ ਜਗਮਗਾ ਉੱਠੀ।

ਤੇ ਰਾਹੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ? ਉਹ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਘਟੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

"ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ?" ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲਿਆ। "ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਏ," ਲੂੰਬੜੀ ਬੋਲੀ।

ਉਹ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਦੋ ਨਿੱਕੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਰਾਹ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਨੀਂਦਰੇ ਸਹੇ ਦੀ ਲਾਲਟੈਣ ਵੀ ਬੁਝ ਗਈ ਸੀ। ਰਾਹੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਗ ਪਈ।

ਇੱਕ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਉੱਲੂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਘੋਗਾ ਵੀ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ।

ਹਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਨੂੰ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪਹਾੜੀ ਜਗਮਗਾਉਣ ਲੱਗੀ।

ਪਹਾੜੀ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤਲਾਅ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਸਮੇਟ ਲਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅਸਮਾਨ ਹੋਵੇ। ਰਾਹੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਹੁਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਓਨਾ ਹੀ ਵੱਧ ਉਸ ਕੋਲ ਹੋਇਆ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੰਡੀ ਸੀ। ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਹਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਨਿੱਘਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਮਾਪਤ।