ਰਾਹੀ ਜਿਸ ਨੇ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ

ਰਾਹੀ ਜਿਸ ਨੇ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ

ਨਿੱਕਾ ਰਾਹੀ ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਕੇ ਨਾ ਰੱਖਿਆ।

"ਜੇ ਮੈਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਖੁੰਝ ਜਾਵੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਾੜੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਲੰਘ ਗਿਆ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਕੋਲ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਬੱਸ ਇੱਕ ਫੁੱਲ।

ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਪੰਜ ਕੋਮਲ ਪੱਤੀਆਂ। ਤਰੇਲ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਬੂੰਦ।

ਉਸ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਬੂੰਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਲੱਭ ਪਿਆ, ਪੁੱਠਾ ਲੇਟ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ।

"ਨਿੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ," ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਤੁਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਓਨਾ ਚਿਰ ਰੁਕਿਆ ਰਿਹਾ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਮੁੱਕ ਨਾ ਗਿਆ।

ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਹੇਠ ਇੱਕ ਕੀੜੀ ਦਾਣੇ ਦਾ ਕਣ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਕਦਮ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।

ਇੱਕ ਤਿਤਲੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੀ। ਰਾਹੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰੰਗ ਗਿਣੇ। ਸੰਤਰੀ, ਕਾਲਾ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਚਟਾਕ।

ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੁਲਾਇਮ ਪੱਥਰ ਲੱਭਿਆ। ਪਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲ ਤੇ ਲਿਸ਼ਕਦਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਨਦੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਇੱਕ ਗੀਤ ਸੀ। ਟਪ। ਟਪ। ਸ਼ਸ਼ਸ਼।

ਇੱਕ ਡਰੈਗਨਫ਼ਲਾਈ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਖੰਭ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਹੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵੇਖਿਆ।

ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਹਾਏ ਨਹੀਂ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। "ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੈਰ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ।"

ਉਹ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਟਪ, ਟਪ, ਟਪ। ਮੀਂਹ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੀਂਹ ਰੁਕਿਆ ਤਾਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਘੋਗਾ ਲੰਘਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਘਰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰਾਹੀ ਨੇ ਘੋਗੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ।

ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਿਣਕਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਕੜੀ ਦਾ ਜਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਧਾਗੇ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੀ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹਾਰ।

ਅੱਗੇ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਲੁਕਿਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਦੋ ਲੰਮੇ ਕੰਨ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਆਖਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਗਏ। ਕਾਹਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਤੈਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ। ਫਿਰ ਰਿੱਛ। ਫਿਰ ਬੱਸ ਇੱਕ ਬੱਦਲ।

ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਜਾਮਨੀ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾ ਤਾਰਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਰਾਹੀ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਕੇ ਗਿਣਨ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ। ਬੱਸ ਇੱਕ। ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ।

ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਟਿਮਟਿਮਾਈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਜੁਗਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਲੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਛੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਮੀਂਹ ਚੇਤੇ ਆਏ। ਉਹ ਨਿੱਕੀਆਂ-ਨਿੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਹੌਲੀ ਤੁਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਹਾਨ ਵੱਡਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਮਾਪਤ।