
ਮੈਟ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ
ਨਿੱਕਾ ਰਾਹੀ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਜਿੰਨੇ ਉੱਚੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। “ਅੱਜ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵਾਂਗਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ਼ ਆਰਟ 1870 ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਂਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਲਾਅ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਿਸਰ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਮੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਦੇਂਦੂਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਲਗਭਗ 15 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਔਗਸਟਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਮਿਸਰ ਨੇ ਇਹ 1965 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ 1978 ਵਿੱਚ ਮੈਟ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ।
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬੇੜੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਕੇਤਰੇ ਦੀ ਕਬਰ ਦੇ ਇਹ ਨਮੂਨੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 4,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਰਾਣੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਿੱਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਤਸ਼ੇਪਸੁਤ ਦਾ ਸਫ਼ਿੰਕਸ ਲਗਭਗ 1473-1458 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਮਿਸਰ ਦੀ ਔਰਤ ਫ਼ਿਰਔਨ ਲਈ ਗ੍ਰੇਨਾਈਟ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
“ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਵਿਲੀਅਮ,” ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੇ ਨਿੱਕੇ ਨੀਲੇ ਦਰਿਆਈ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ। ਵਿਲੀਅਮ ਫ਼ੇਯੰਸ ਦਾ ਹੈ, ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 3,900 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਲੀਅਮ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੱਥਰ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੇ ਦੋ ਕਬੂਤਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਯੂਨਾਨੀ ਕਬਰ-ਪੱਥਰ ਲਗਭਗ 450 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੱਚੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਮਕਦੇ ਸਟੀਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੂਰਮਾ ਸਟੀਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਵਚ ਹੁਨਰਮੰਦ ਕਾਰੀਗਰ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਟੁਕੜਾ-ਟੁਕੜਾ ਕੁੱਟ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਸੁਨਹਿਰੀ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠ ਕਿਸਾਨ ਕਣਕ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੀਟਰ ਬਰੂਗਲ ਦ ਐਲਡਰ ਨੇ 1565 ਵਿੱਚ 'ਦ ਹਾਰਵੈਸਟਰਜ਼' ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ।
ਇੱਕ ਔਰਤ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸ਼ਾਂਤ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਯੋਹਾਨਸ ਵਰਮੀਰ ਨੇ ਲਗਭਗ 1662 ਵਿੱਚ ਡੈਲਫ਼ਟ ਵਿੱਚ 'ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਲੀ ਮੁਟਿਆਰ' ਬਣਾਈ।
ਕਾਲੀ ਟੋਪੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੋਮਰ ਦੇ ਬੁੱਤ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਰੈਮਬ੍ਰਾਂਟ ਨੇ 1653 ਵਿੱਚ 'ਹੋਮਰ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨਾਲ ਅਰਸਤੂ' ਬਣਾਈ। “ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਰਾਹੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਨੀਲੀ ਲਹਿਰ ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਪਹਾੜ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਕੁਸਾਈ ਨੇ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 1831 ਵਿੱਚ 'ਕਾਨਾਗਾਵਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ' ਲੱਕੜ ਦੇ ਛਾਪੇ ਵਜੋਂ ਬਣਾਈ।
ਠੰਢੀ ਬਰਫ਼, ਕਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਿਸ਼ਤੀ। ਇਮੈਨੁਅਲ ਲੌਇਟਸੇ ਨੇ 1851 ਵਿੱਚ 'ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੈਲਾਵੇਅਰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ' ਬਣਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਲੰਘ ਰਹੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੇਠ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਬਲਦ ਦੇ ਜੂਲੇ ਵਾਂਗ ਮੁੜਦਾ ਸੀ। ਥਾਮਸ ਕੋਲ ਨੇ 1836 ਵਿੱਚ 'ਦ ਆਕਸਬੋ' ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਦਰਿਆ ਦੀ ਵਾਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਮਲਾਹ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿੰਸਲੋ ਹੋਮਰ ਨੇ 1899 ਵਿੱਚ 'ਦ ਗਲਫ਼ ਸਟ੍ਰੀਮ' ਬਣਾਈ। ਰਾਹੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਦੁਆ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲੇ ਗਾਊਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਮੂੰਹ ਫੇਰੀ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਜੌਨ ਸਿੰਗਰ ਸਾਰਜੈਂਟ ਨੇ 1883-84 ਵਿੱਚ 'ਮੈਡਮ ਐਕਸ' ਬਣਾਈ। “ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਆਭਿਮਾਨੀ ਹੈ,” ਰਾਹੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਰਾਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰੇ ਕਣਕ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਸਰੂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਾਟਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਵਿਨਸੈਂਟ ਵੈਨ ਗੌਗ ਨੇ 1889 ਵਿੱਚ 'ਸਰੂਆਂ ਵਾਲਾ ਕਣਕ ਦਾ ਖੇਤ' ਬਣਾਇਆ।
ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾਚੀਆਂ ਸਰੀਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਐਡਗਰ ਦੇਗਾ ਨੇ 1874 ਵਿੱਚ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ 'ਦ ਡਾਂਸ ਕਲਾਸ' ਬਣਾਈ।
ਇੱਕ ਹਰਾ ਪੁਲ ਕਮਲ-ਕੁਮੁਦਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤਲਾਅ ਉੱਤੋਂ ਲੰਘਦਾ ਸੀ। ਕਲੋਦ ਮੋਨੇ ਨੇ 1899 ਵਿੱਚ ਜਿਵਰਨੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ 'ਕੁਮੁਦਨੀਆਂ ਦੇ ਤਲਾਅ ਉੱਤੇ ਪੁਲ' ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਬਣੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਰੰਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੂਈ ਕੰਫ਼ਰਟ ਟਿਫ਼ਨੀ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਲੀ 'ਪਤਝੜ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼' ਲਗਭਗ 1923-24 ਵਿੱਚ ਬਣੀ।
ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਨੇਸੋਟਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਅਸਲੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫ਼੍ਰੈਂਕ ਲੌਇਡ ਰਾਈਟ ਨੇ 1912-14 ਵਿੱਚ ਲਿਟਲ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇਹ ਬੈਠਕ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਮੈਟ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਤਲਾਅ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਐਸਟਰ ਕੋਰਟ 1981 ਵਿੱਚ ਸੂਜ਼ੌ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਮਿੰਗ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਯੂਨੀਕੌਰਨ ਨਿੱਕੀ ਵਾੜ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। 'ਯੂਨੀਕੌਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ' ਦੇ ਗਲੀਚੇ ਲਗਭਗ 1495-1505 ਵਿੱਚ ਬੁਣੇ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਟ ਕਲੋਇਸਟਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਹਨ।
ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸੈਂਟਰਲ ਪਾਰਕ ਹੇਠਾਂ ਹਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। “ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬ-ਘਰ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦੇ ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਾਪੀ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਤਸਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਸੀ। “ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ? ਕਿਵੇਂ? ਕਿਉਂ?” ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਸਮਾਪਤ।